Je eerste reactie op een foto van jezelf? “Verwijderen.”

Ik ben Eveline.
En nee, ik ben niet iemand die altijd dacht: zet mij maar op de foto.

Ik kan nog steeds kritisch naar mezelf kijken.
Zo’n blik van: hmm… kan beter.

Er was een tijd dat ik slank was.
Alleen ook… best bot.
In hoe ik sprak, keek, reageerde.

Toen kwam mijn schildklierkanker.
En die heeft meer veranderd dan alleen mijn lichaam.

Ik denk dat ik daar ook iets belangrijks leerde:
Hoe het voelt om de verbinding met jezelf een beetje kwijt te zijn – en hoe waardevol het is als je die weer terugvindt.

Mijn gewicht veranderde.
Mijn gezicht veranderde.
Maar vooral: ik werd zachter.

Meer rondingen, ja.
Maar ook meer zachtheid in hoe ik kijk.
Naar mezelf — en naar anderen.

En toch ken ik die stem nog steeds.
Die kleine criticus die nét iets te hard is.

Ik duw die steem niet weg, maar ik heb er zachter naar leren kijken. En dan onstaat er ruimte. Verbinding met jezelf! 

Misschien is dat precies waarom mijn fotoshoots anders voelen.

Niet omdat ik trucjes heb.
Maar omdat ik het herken.

Achter de schermen
De eerste tien minuten zijn vaak een beetje onwennig.
Een lach die nog niet helemaal echt is.
Een houding waarvan je denkt: doe ik dit goed? We praten wat. we maken wat geintjes en er is een verbinding tussen jou en mij en dan…

Ergens halverwege gebeurt het.

Je stopt met je best doen.
We lachen om hoe we altijd “even netjes gaan zitten”.
En ineens… ben je er gewoon.

Dat is het moment waarop de foto klopt.

Thuis ben ik trouwens gewoon… mezelf.
Moeder van drie dochters,
vaak met een kop thee in mijn hand,
een boek dat half uit is ergens in huis,
en een pup die me dagelijks eraan herinnert hoe simpel verbinding eigenlijk kan zijn. Gewoon door aanwezig te zijn.

Als je dit leest en denkt: ja… dit ben ik —
dan voel je waarschijnlijk al genoeg.